دوره 5، شماره 51، مهر 1402، صفحات 4 - 19
نویسندگان : فرشید رحیمی چهارراه گشین *

چکیده :
دسترسی عادلانه به زمین و استفاده بهینه از آن یکی از مولفه های اساسی در توسعه پایدار و عدالت اجتماعی است. امروزه مفهوم زمین و فضاهای شهری هم به لحاظ طبیعی و کالبدی و هم به لحاظ اقتصادی- اجتماعی تغییر کیفی پیدا کرده و در نتیجه ابعاد و اهداف کاربری اراضی شهری نیز بسیار وسیع و غنی تر شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی و ارزیابی وضعیت کاربری اراضی شهری با توجه به دیدگاه‌های کمی و کیفی و پایداری و تقویت کاربری مسکونی می باشد. روش پژوهش کیفی و به شیوه ی بررسی اسنادی است. این پژوهش از حیث هدف، جز پژوهش های کاربردی محسوب می گردد. جامعه آماری پژوهش حاضر منابع مکتوب موجود در خصوص کتابخوانی، مطالعه و تحقیقات درسی است. ابزار گردآوری داده‌ها، با توجه به هدف از گردآوری اطلاعات و نوع آن، متن خوانی و تحلیل مقالات، کتاب‌ها و اسناد مرتبط در این زمینه می باشد. یافته های پژوهش نشان داد که اصول برنامه ریزی کاربری اراضی، هسته اصلی برنامه ریزی شهری می باشد و ارزیابی و سامان دهی فضایی- مکانی کاربری ها و عملکردهای شهری، یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین محورهای توسعه پایدار شهری می باشد. به طور ویژه پایداری کاربری مسکونی به عنوان مهم ترین کاربری شهری، نقشی اساسی را در توسعه پایدار شهری ایفا می نماید.

کلمات کلیدی :
کاربری اراضی، برنامه ریزی کاربری اراضی، دیدگاه های کمی و کیفی، نظریه توسعه پایدار


مشاهده مقاله
270
دانلود
0
تاریخ دریافت
۲۸ مرداد ۱۴۰۲
تاریخ ریوایز
۰۹ مهر ۱۴۰۲
تاریخ پذیرش
۲۸ مهر ۱۴۰۲