خوردگی تجهیزات فلزی در صنایع نفت و گاز سالانه خسارات مالی و جانی جبران‌ناپذیری را به زیرساخت‌های انرژی تحمیل می‌کند. استفاده از پوشش‌های پلیمری ضدخوردگی یکی از رایج‌ترین روش‌های مقابله با این پدیده است؛ با این حال، ضعف خواص مکانیکی این پوشش‌ها مانند مقاومت کم در برابر سایش، ترک‌خوردگی تحت تنش و نفوذپذیری عوامل خورنده، کارایی بلندمدت آن‌ها را محدود می‌سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری نانو در بهبود و ارتقای خواص مکانیکی پوشش‌های ضدخوردگی پایه‌پلیمری (اپوکسی و پلی‌اورتان) مورد استفاده در خطوط لوله و تاسیسات انتقال نفت و گاز انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع تجربی-آزمایشگاهی بوده که در آن نانوذرات سیلیکا، گرافن و اکسید روی با درصدهای وزنی مختلف (۰.۵ تا ۳ درصد) به ماتریس پلیمری افزوده شدند. ارزیابی خواص مکانیکی از طریق آزمون‌های کشش، سختی‌سنجی نانوفرو‌روندگی، مقاومت به ضربه و آزمون چسبندگی انجام گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که افزودن ۲ درصد وزنی نانوذرات سیلیکا و گرافن به طور هم‌زمان، مقاومت کششی پوشش را تا ۴۲ درصد و سختی سطحی آن را تا ۳۵ درصد نسبت به نمونه خالص بهبود می‌بخشد. همچنین نتایج آزمون مه نمکی و طیف‌سنجی امپدانس الکتروشیمیایی تایید کرد که افزایش استحکام مکانیکی ماتریس و انسداد مسیرهای نفوذ ریزترک‌ها توسط نانومواد، مقاومت ضدخوردگی پوشش را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد. در نهایت، این تحقیق نتیجه می‌گیرد که تلفیق بهینه نانوذرات ساختاری می‌تواند به عنوان راهکاری پایدار برای افزایش طول عمر تاسیسات نفت و گاز مورد استفاده قرار گیرد.

فناوری نانو خواص مکانیکی پوشش ضدخوردگی صنایع نفت و گاز مقاومت کششی نانوکامپوزیت پلیمری.