اعصاب محیطی نقش حیاتی در انتقال پیام های حسی و حرکتی بین دستگاه عصبی مرکزی و اندام ها دارند و آسیب به آن ها می تواند منجر به اختلالات جدی در حرکت، احساس و عملکرد خودمختار شود. در دهه های اخیر، پیشرفت های چشمگیری در حوزه علوم اعصاب و فناوری های نوین توانبخشی، زمینه ی توسعه ی رویکردهای نو برای بازسازی و بهبود عملکرد اعصاب محیطی فراهم کرده است. استفاده از روش هایی همچون تحریک الکتریکی عملکردی (FES )، تحریک عصب واگ (VNS )، رابط های مغز-ماشین (BCI ) متصل به اعصاب محیطی، و بهره گیری از واقعیت مجازی و رباتیک توانبخشی، نقش مهمی در ارتقای فرایند بازیابی ایفا می کنند. همچنین ادغام علوم اعصاب با بیوتکنولوژی و مهندسی بافت، امکان طراحی داربست ها و بیومتریال های هدایت کننده رشد آکسون های محیطی را فراهم ساخته است. این مقاله با هدف بررسی نقش علوم اعصاب در توانبخشی اعصاب محیطی، به مرور رویکردهای نوین، چالش های موجود، و چشم اندازهای آینده در این حوزه می پردازد. نتایج نشان می دهد که ترکیب فناوری های نو با دانش نوروساینس می تواند با ارتقای پلاستیسیتی و بازسازی عصبی، به بهبود عملکرد حرکتی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسیب های اعصاب محیطی منجر شود.

اعصاب محیطی توانبخشی عصبی تحریک الکتریکی رابط مغز ماشین نوروساینس