هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کنندگی سبک های دلبستگی در احساس تنهایی و خودانتقادگری پرستاران بیمارستان های شهر گرگان انجام شد. روش کار: این مطالعه از نوع پژوهش های پس رویدادی با طرح علی-همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های دولتی و خصوصی شهر گرگان در سال ۱۴۰۴ تشکیل می دادند. نمونه ای به حجم ۲۰۸ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان (RAAS)، مقیاس احساس تنهایی UCLA و فرم کوتاه پرسشنامه خودانتقادگری (FSCRS-SF) بودند. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) با احساس تنهایی و خودانتقادگری رابطه مثبت و معناداری دارند (۰۱/۰p> ) همچنین، سبک های دلبستگی توانستند به ترتیب حدود ۳۰ درصد از واریانس احساس تنهایی و ۲۵ درصد از واریانس خودانتقادگری را در پرستاران پیش بینی نمایند. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش بر نقش معنادار سبک های دلبستگی در تبیین تجارب درونی پرستاران تأکید دارد و می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مداخلات روان شناختی هدفمند در محیط های بالینی و بیمارستانی مورد استفاده قرار گیرد.

سبک های دل بستگی احساس تنهایی خودانتقادگری پرستاران.