واژه «صلاة» از پرکاربردترین مفاهیم در قرآن و سنت است و کاربردهای متنوع آن موجب شده لایه‌های معنایی و سیاقی‌اش، به‌ویژه در احادیث نبوی، کمتر به‌صورت مستقل بررسی شود. بسیاری از شروح حدیثی، «صلاة» را در همه متون به معنای واحد گرفته‌اند و تفاوت‌های برخاسته از هم‌نشینی واژگان، ساختار جمله و فضای صدور را نادیده نهاده‌اند. از این‌رو، پرسش اصلی این پژوهش آن است که «الصلاة» در چهل حدیث منتخب از پیامبر(ص) دقیقاً بر چه معانی و کارکردهایی دلالت می‌کند و نقش سیاق لفظی و مقامی در تشخیص این دلالت‌ها چیست. هدف تحقیق، استخراج دامنه معنایی «الصلاة» از رهگذر تحلیل سیاقی و ارائه الگویی برای دسته‌بندی کاربردهای آن در سنت نبوی است؛ الگویی که نشان دهد نماز در بیان پیامبر(ص) مفهومی تک‌بعدی نیست، بلکه حقیقتی چندلایه با کارکردهای هویتی، اخلاقی، اجتماعی، ساختاری و معراجی است. پژوهش می‌کوشد تبیین کند که قرائن سیاقی چگونه مراد اصلی حدیث را روشن کرده و «صلاة» را از معنای لغویِ دعا تا معنای شرعی و سپس لایه‌های باطنی و کارکردی امتداد می‌دهد.روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر «تحلیل محتوا» همراه با قواعد سیاق‌شناسی است. بدین‌منظور، ابتدا کاربردهای قرآنی «صلاة» مرور شده، سپس چهل حدیث معتبر از منابع شیعه و سنی انتخاب و بر اساس سیاق لفظی -هم‌نشینی‌ها، ساختار نحوی، استعاره‌ها- و سیاق مقامی تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد «الصلاة» در پنج حوزه معنایی مستقل ظهور می‌کند: معراج روحانی، هویت ایمانی، ستون دین، تطهیر اخلاقی و کنش اجتماعیِ نظم‌بخش. این نتایج تأکید می‌کند که بدون تحلیل سیاق، تفکیک معنای دقیق «الصلاة» در احادیث ممکن نیست و الگوی ارائه‌ شده قابلیت تعمیم به سایر مفاهیم کلیدی قرآن و حدیث را دارد.

قرآن الصلاة احادیث پیامبر تحلیل سیاقی.