هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر استفاده از فناوری های نوظهور و هوش مصنوعی بر توانمندسازی معلمان در ابعاد حرفه ای، آموزشی و فناورانه و آزمون نقش میانجی نگرش فناورانه، خودکارآمدی آموزشی و حمایت سازمانی انجام شد. روش: پژوهش از نوع توصیفی–پیمایشی و براساس طرح همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل معلمان شاغل در مدارس شهرستان بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که با روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی ۴۰۰ پرسش نامه توزیع و در تحلیل نهایی ۳۷۲ پرسش نامه معتبر مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از SPSS و AMOS و با به کارگیری تحلیل عاملی تأییدی و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد استفاده از فناوری های نوظهور و هوش مصنوعی بر هر سه بعد توانمندسازی تأثیر مثبت و معنادار دارد (p < 0.001). ضرایب مسیر نشان دادند که اثر بر توانمندسازی حرفه ای (β = 0.53)، آموزشی (β = 0.48) و فناورانه (β = 0.61) است. متغیرهای میانجی نگرش فناورانه، خودکارآمدی آموزشی و حمایت سازمانی به صورت میانجی جزئی رابطه بین استفاده از فناوری و توانمندسازی را تقویت کردند. شاخص های برازش مدل مطلوب بودند (χ²/df = 2.07; RMSEA = 0.056; CFI = 0.95; TLI = 0.94). علاوه بر این، استفاده از فناوری به ترتیب ۲۷٪ و ۳۵٪ از واریانس توانمندسازی آموزشی و فناورانه را تبیین کرد. نتیجه گیری: ادغام هدفمند فناوری های نوظهور و هوش مصنوعی همراه با تقویت نگرش فناورانه، افزایش خودکارآمدی و فراهم سازی حمایت سازمانی می تواند راهبرد مؤثری برای توانمندسازی جامع معلمان باشد. پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی برنامه های منسجم آموزش AI و سازوکارهای حمایتی سازمانی را در دستور کار قرار دهند.

هوش مصنوعی فناوری های نوظهور توانمندسازی معلمان خودکارآمدی حمایت سازمانی.